Het is toch straf hé…

Vorige week kreeg ik – het geld – van mijn workshop dat ik gedaan had met de kinderen.

Ik kreeg het en het was net genoeg om een doosje basis potjes gouache verf, een penseel en papierlijm en eens even ‘uit de bocht te gaan’ en ook – omdat ik super nieuwsgierig was – Chinees papier te kopen.

ja, meer niet

mijn penselen van vroeger heb ik bijna allemaal nog – prachtige materharen – en mijn geliefde slepers – maar echt waar ze zijn wel wat versleten – voor het fijne werk heb ik weer nieuwe slepers nodig – ik kocht een nieuwe sleper – 12€ – en ik dacht – ik zoek verder – en wouw he – gisteren kreeg ik mijn verjaardag van mijn ouders en jawel ik zocht deze morgen naar – slepers –

&

mijn hart maakte een sprongetje!

als een klein kind!

ik zat meteen terug te schilderen en te kijken naar de glinsterende verfstrepen die ik schilderde toen ik op mijn 13de aan mijn opleiding begon als publiciteitsschilder.

Letters schilderen, jaren op geoefend met een plat kort penseel…

letters schilderen, kleuren combineren, de psychologie van kleuren in de publiciteit, vorm en kleur en beeld…

ja wat een heerlijke combinatie!

ja ik voelde het – mijn haren op mijn armen ook blijkbaar.

een penseel, het penseel, een hand verlengde uiting van zelfexpressie…

ja dat is ook mijn innerlijke thuis

in het klein beginnen – om de focus te houden – en dan stap per stap verder bouwen…

niets op 1 vlak, maar wel opbouwend – met penseelstreken.

Natuurlijk, ik ga alles via het net even controleren – naar wat beter kan en is voor de prijs kwaliteitsverhouding.

en vanochtend vond ik wat ik zocht –

fotobron – penselen.nl

ik heb daarnet de prijzen eens bekeken en heb mijn virtuele winkelmandjes bijgevuld – en laat dat nu even ook zo staan – niets kopen tot ik meer opgeruimd heb in mijn atelier.

opruimen om plaats te maken.

toch verlang ik ernaar om de plank – prachtige dikke triplex plank – tafelblad – dat ik heb mee mogen brengen van de zee op schragen te zetten van Ikea die je kan verzetten in de hoogte en die je kan kantelen, die mis ik nog – dus dat gaat voor – en dan nog even wachten tot ik kan overgaan om – de verlenging van mijn vingers aan te schaffen – .

wie weet krijg ik wel korting door een eindejaarsactie wie weet?!

en meteen springt mijn hart weer een sprongetje verder…

wat als ik aan zee een – winkel woon ruimte – op de kop kan tikken – waar ik een atelier/winkeltje/workshop ruimte in kan maken?!

wat als?!

met mijn mala’s, pendels, roepers en de schilderwerkjes van mij en een vriend van mij?

wat als?!

ook dat mogelijk is!

wat als …

stel je voor dat dit mogelijk is, kijk dàn ben ik waar ik helemaal tot mijn recht kom. dan leef ik!

dan is alles wat me inspiratie geeft daar waar het moet zijn.

ja

mijn hart maakt een sprongetje.

ik luister nog even naar mijn zeevriend en lees zijn berichtjes met echt slecht nieuws – hmmm – ja – snel beterschap – voor hem en de wereld.

ik luister naar een vriendin en besluit om er een extra dagje weekend aan te plakken, thuis even cocoonen.

rust na een heftige en intense tijd …

ik kijk naar mijn potjes verf en denk – wat maken jullie me blij!

fotobron PX

2 gedachten over “Het is toch straf hé…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s