de waarde is 95 kilogram

gisteren was ik met mijn moeder – 75jaar gaat ze worden – in een kleding winkel voor ‘grote’ maten in Zoersel.

1 uur rijden van ons thuis naar daar…

2 uur passen

stofjes die zo zacht en aangenaam voelen en aanpassen, wouw wat een heerlijkheid!

maat 50 in Xandres 48 in Marina Rinaldi

– bij Zizzi 48 en bij Onlicarmacoma 50 –

bij den henm xxl of xxxl in het moderne woord voor een ordinair trainingspak dat ik draag als schrijverspak.

de verkoopster had maatje 38.

als ze heel jong was geweest had ik daar 1 kleding stuk aangetrokken om mijn moeder een plezier te doen en dat was het dan geweest.

maar nu niet, de verkoopster had prachtig zilvergrijs haar en een maatje 38.

dàt deed me wel iets – levenservaring!

levens ervaren!

ervaren van de levensintenties

ja ik heb dat graag in deze leeftijd met mijn levens ervaring.

ik was nog maar net binnen en daar kwam de vraag;

– welke maat heb jij?

ik rol dan altijd met mijn ogen en ik antwoord altijd als ik niet in de ogen kijk van mijn gesprekspartner – ja als het confronterend is kijk ik meestal heel subtiel weg –

ik zeg, omdat het dan toch een grote maten kleding winkel is met ‘normale’ maten ook in het rek:

– ik zit tussen de 48 en de 50 in…

even later pas ik de eerste Belgische maten broek van 48.

ik kan erin, maar kan niet gaan zitten.

zonder te verpinken gaat ze naar het rek en zegt –

– probeer deze eens

met een grote glimlach…

die broek zat gegoten, heerlijk …

ik dacht – zulke stof voel ik alleen in mijn schrijfpak van denhaenm

wouw!

wat een comfort!

ik keek naar de nieuwe kleur van lichtblauw die ik nog nooit in mijn kledingkast had gezien!

vorig jaar niet, dit jaar dus wel.

maatje 50 – niet te verwisselen met de Duitse maten – zei de verkoopster.

Ja idd, de Duitse maten, ik ken ze heel goed indene5 – ik koop daar in een wervelwind al mijn kleding als ik hoog dringend kleding nodig heb…

daar stond ik – gehuld in de allerfijnste stofjes en de prachtige linnen kleding van Xandres en jawel een kimono van Marina Rinaldi Persona – wouw – ik mag nog eens een Marina Rinaldi dragen, waauw!!!!

ik koos alweer dé kleuren die ik ken, blauw, zand, en fuchsia – zee blauw – strandbruin – tulpenbloem fuchsia –

yes! met wit natuurlijk!

om het even te vertalen;

1) – blauw – communicatie = keelchakra – wat wil ik vertellen maar in return – want het is niet – het appelblauwzeegroen blauw – wel zacht pastel maar niet te zacht natuurlijk voor mij…

2)– zand – ja hoe kan het anders – zacht bruin – aarde – voetjes in het zand, voelen vanuit de basis met een bewustzijn van je eigenheid…

3) – donkerblauw – nachtblauw – ja Marina – nice – het derde oog dat alle bovenste chakra’s aanraakt – kruin, soul star – universele chakra en galactische chakra –

4) fuchsia – zelfliefde in return – vanuit het hart naar de aura toe – krachtig in zelfliefde en in expressie.

met witte sneakers aan de voeten – zuiverheid – ook in de witte zool.

yes – dat dus!

dat zei ik niet tegen de zilvergrijs geworden vrouw die alles uit haar kast haalde om mij aan te kleden in dat wat het goedkeuren oog wegdroeg van mijn moeder.

ik lachte wanneer de rekening betaald werd – mijn maandloon – zag ik verschijnen en ik dacht – wouw! – was dees…

was dees!

Esther! had mijn moeder gezegd donderdag aan de telefoon – ik heb nog eens graag dat je er goed uitziet!

en ik antwoorde terwijl ik mijn – ondernemersplan aan het invullen was en aan het beknibbelen was door – dan maar een opleiding te schrappen –

  • moeke ik heb niks nodig!

en begon – mijn niks nodig argument uit te drukken;

“ik heb al zoveel moeite met mijn lichaam en moet al zoveel focus leggen op verandering dat ik nu geen kleding nodig heb – ik heb genoeg -” zei ik.

het werd stil langs de andere kant van de lijn.

mijn moeder was verbaasd door mijn duidelijkheid – ik zei toen wat me het meeste kwetsbaar maakt als het over gewicht gaat ook al ben ik in 6 maanden tijd 6 kilo afgevallen;

  • moeke! mijn lichaam is nog in volledig herstel van ziek te zijn en van te vallen dat ik nu niet echt veel zij heb in nieuwe kleding waarin binnen x aantal maanden niet van weet of ze me nog passen…

en toen zei ze de gevleugelde woorden;

Ja een reden te meer om je eens mooi te kleden Esther – dat gaat je goed doen! –

ik werd stil en slikte…

in stilte was ik al een aantal maanden de site van Marina Rinaldi aan het door scrollen geweest en had ik stiekem een collage gemaakt van wonder mooie kleding die ik mezelf een – ooit ging cadeau doen als ik x aantal kilo’s afgevallen ging zijn…

ik ze na een pauze – ok ik ga mee! –

voor ik ging ging ik na zoveel weken toch nog eens op de weegschaal staan – want je kan nooit weten dat je nu maat 52 zou hebben gekregen ook al zat ik al 6 maanden in begeleiding in de Obesitas kliniek in Mol met super deskundige begeleiding en jawel een goed resultaat in bewustheid en in sterke duidelijke begeleiding van onzichtbare – blinde vlekken – .

ik weet sinds de zomer van vorig jaar – toen ik recht tegenover de chirurg zat dat ik – nog niet obees genoeg was om een operatie terug te krijgen van ‘deziekenkas’ en dat ik dus alles uit eigen budget moest betalen, of nog 10 kilo moest bijkomen om toch nog terugtetrekkenvandeziekenkas …

bijkomen is nooit een optie geweest! wat een geluk…

wat is het verschil tussen 101 en 110 – 210 in het evolueren naar een gezond gewicht – NIKS – helemaal niks – je moet het zelf doen, ook met een operatie.

het team van de obesitas kliniek is voor mij een lesje transformatie geweest – zelf de gynaecoloog stond achter de schermen mee te juichen bij mijn beslissing – en zei – ja je kan er niets aan doen maar de combinatie van alles wat je lichamelijk hebt meegemaakt en doormaakt doet je idd in gewicht toenemen, dus wauw dat je toch die kracht hebt om er zelf iets aan te gaan doen!

de oncoloog zei – we kunnen je medicijnen nog beter afstemmen zodat je je gewicht nog beter kan handelen – ik lachte verlegen omdat ik dacht dat ik de volledige verantwoordelijkheid droeg voor mijn gewicht – nee dus – de combinatie van dat wat er niet meer is in mijn lichaam doet me groeien in het zicht van de mensen…

ik vloog haar – Dokter Blonk – bijna rond haar hals – want idd een heel leven lang zonder juiste afstemming leven is niet niks – hahahahaha-

ik stond daar met mijn moeder voor de grote spiegels in de onbekende kleding zaak te luisteren naar de zilvergrijze verkoopster die haarfijn aanvoelde wat paste en wat niet paste…

in stilte met een grote glimlach – en dacht!

mijn waarde schaal NU van 95 kilo bevalt me zeer goed – en keek mezelf recht aan in de spiegel en gaf me en mijn moeder die meekeek in mijn spiegelbeeld – gehuld in Marina Rinaldi een grote gelukkige glimlach…

ik voel me goed!

hoe lang was dees geleden!

(c) Marina Rinaldi – nachtblauw kleedje –

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s